CO MNIE ZASKOCZYŁO W SZTOKHOLMIE – CZ. 2

MYRORNA, SKLEPY Z UŻYWANYMI RZECZAMI

W polskich second-handach zazwyczaj widuję głównie ubrania i tego typu odzieżowe rzeczy. Tam natknęliśmy się na sieć second handów „Myrorna”, w których można było znaleźć… chyba wszystko. Owszem, ciuchy też były, ale wraz z masą rzeczy do domu – książkami, gazetami, talerzami, sztućcami, filiżankami, obrusami, zabawkami dla dzieci, czajnikami i sprzętem agd itd. Trochę tak, jakby przenieść olx do jednego sklepu.

ZAZWYCZAJ JEST ŁADNIE

Prosta rzecz, która po raz pierwszy zaskoczyła mnie w Kopenhadze, zatem w (centrum) Sztokholmu może nie było to już aż takie zdumienie, ale po wszechobecnej polskiej reklamozie, uważam, że i tak zasługuje na wzmiankę. Mianowicie – gdzie się nie obróciłam, było ładnie, estetycznie, bez zupełnie niepasujących do siebie elementów. Być może kwestia obracania się raczej w centrum, nie zapuszczania do peryferyjnych dzielnic, ale mam wrażenie, że w Polsce nawet miastom wojewódzkich da się sporo zarzucić, zwłaszcza pod kątem wszechobecnych banerów. A tam było po prostu ładnie, bo zachwyca nie tylko stare miasto w Sztokholmie (Gamla Stan), ale i dalsze tereny.

MENTALNOŚĆ LUDZI A WOJNY – OSTATNIA WOJNA W SZWECJI W CZASACH NAPOLEOŃSKICH

To był dla mnie duży mindfuck! Dużo się mówi o skandynawskiej mentalności, uczciwości ludzi, solidarności, braku kombinowania, zaufaniu itp. – jednym słowem czymś, co naprawdę przydałoby się w Polsce, żeby nam jako społeczeństwu żyło się lepiej. I wszystko fajnie, tylko w jednym z muzeów dowiedziałam się, że oni tam mieli ostatnią wojnę w czasach napoleońskich! Dla niewtajemniczonych – oznacza to około 1814 roku! Zatem nic dziwnego, że ich społeczeństwo tak wygląda. Bo wiadomo, różne kryzysy zdarzają się wszędzie, ale jednak w porównaniu z naszymi wojnami, czasami PRL i jego przemianami, niesiemy „nieco” większy ciężar, który przekłada się na naszą mentalność. I jak na to, co nas spotkało – jako kraj zrobiliśmy naprawdę duże postępy.

WARIUJĄCY GPS

Być może kwestia telefonu, natomiast u nas zarówno na starszym modelu, jak i nowszym, GPS potrzebował dłuższej chwili na „myślenie”. Przy poruszaniu się i nawigowaniu na żywo też czasem reagowało z opóźnieniem. Dziwna sprawa!

POZOSTAŁE MINI ZASKOCZENIA W SZTOKHOLMIE – PUDLE, TUNELE i GÓRKI

Z pozostałych zaskoczeń – widzieliśmy tyle pudli (niewystrzyżonych jak klasyczne pudle) w różnych rozmiarach, że zaczęliśmy zastanawiać się, czy to nie jakaś wyjątkowo modna rasa w tych rejonach – tak jak u nas swego czasu było bardzo dużo border collie.

Zaskoczył nas również tunel w górze dla pieszych i rowerów wykonany właściwie głównie po to (?), żeby nie musieć się wspominać po wielu schodach – choć jak ktoś chciał, to też się dało.

Poza tym o ile Kopenhaga była płaska, równa i pełna rowerów, tak Sztokholm okazał się bardziej pagórkowy. W niektórych momentach naprawdę nie zazdrościliśmy rowerzystom na ścieżkach obok, widać było też zdecydowanie więcej rowerów elektrycznych i zupełnie mnie to w tych warunkach nie dziwi.

CO MNIE ZASKOCZYŁO W SZTOKHOLMIE – PODSUMOWANIE

I to by było na tyle z wycieczki do Sztokholmu – choć oczywiście po kilku tygodniach od „wyprawy” część wspomnień nieco już zblakła, więc mogłam o czymś jeszcze zapomnieć. Z drugiej strony nie wierzę, że nazbierało się tych sztokholmskich zaskoczeń tyle, że przekonało mnie to, by usiąść do Worda i to spisać po 3,5 letniej przerwie w blogowaniu!

A poniżej podsyłam kolejną część fotograficznych wspomnień, enjoy!

Artykuł 10 rzeczy, które zaskoczyły mnie w Sztokholmie – cz. 2 pochodzi z serwisu Head Divided.

Co mnie zaskoczyło w Sztokholmie?

1. ZAZWYCZAJ ONLY CARDS, NO CASH

Wcześniej słyszałam już, że Skandynawia jest wyjątkowo bezgotówkowa, ale zupełnie nie spodziewałam się, że często oznacza to… zupełny brak możliwości zapłacenia gotówką. Nie, że w mniejszych sklepikach może być problem, nie, że czasem pojawi się kartka „only cards”, tylko spokojnie tak w 95% odwiedzonych miejsc jedyną formą płatności była karta. I to zazwyczaj bez wcześniejszego uprzedzenia o tym, tylko dowiadujesz się, że nie ma takiej opcji już przy kasie. Nasz hotel też nawet nie miał „fizycznej” recepcji. Do zameldowania się służyły jedynie ekrany, gdzie robiło się to samodzielnie. W przypadku potrzeby pomocy zawsze można zawołać panią z restauracji tuż obok, której jednak „core działalności” była obsługa gastronomii.

Moja opinia? Nie jestem całkiem przekonana do całkiem bezgotówkowych rozwiązań. I mówię to jako osoba, która w 99,9% płaci kartą. Jednak zawsze może być jakaś awaria, nawet jeśli nie po stronie sklepu, to banku, a w czasach katastrofy klimatycznej, ekstremalne zjawiska pogodowe mogą powodować przerwy w dostawie prądu.

Poza tym wcześniej hotel musiał zapłacić osobno recepcjoniście i osobno kelnerowi, a teraz jedna osoba wykonuje pracę tych dwóch, więc firma ma mniejsze koszty – jednak najczęściej dla klienta końcowego cena się nie zmienia i biznes po prostu ma większy zysk.

2. ZAMYKANE ŚMIETNIKI

W centrum spotkałam się z wielkimi koszami, otwieranymi na nacisk dźwigni stopą – podobnie jak u nas niektóre pojemniki na używaną odzież. Przez to jak coś przypadkiem wrzucisz, to możesz się już z tym pożegnać na amen. Z drugiej strony ma to wiele plusów, bo w przypadku nadmiaru śmieci, nie wypadają one na ulice, walając się wszędzie, nie ma też z nich nieprzyjemnego zapachu. Dodatkowo szczury mają utrudnioną robotę, żeby się do tego dostać, więc domyślam się, że wpływa to też na populację gryzoni w mieście.

3. BRAK ŻEBRAKÓW

Jak wyżej napisałam – zamykane śmietniki w centrum Sztokholmu powodują, że nie ma osób w nich grzebiących w poszukiwaniu puszek czy jedzenia. Z kolei brak gotówki przekłada się na mało osób żebrzących na ulicach – bo po co to robić, skoro ludzie nawet jakby chcieli coś wrzucić, to i tak mają przy sobie tylko karty / telefony. W związku z tym przez te kilka dni pobytu zaobserwowałam może z 2 żebraków? Jak na tak duże miasto – byłam pod wrażeniem!

4. WC ZAMYKANE KLAMKĄ DO GÓRY

Tym razem bardziej przyziemny temat – wc! Być może nie jestem specjalnie „światowa”, ale wcześniej nie spotkałam się z tym, żeby drzwi blokowało się poprzez przesunięcie klamki do góry. I tak jak otwiera się przesuwając w dół, tak przy zamykaniu przesuwasz w górę. Bardzo intuicyjne i zapewne dla dzieci albo osób z ograniczeniem ruchu dużo wygodniejsze niż obracanie kluczyka, gałki, przesuwki. No i można to zrobić nawet łokciem, więc w przypadku choroby jak znalazł!

5. TOALETY KOEDUKACYJNE

A skoro już jesteśmy przy WC – masa toalet była koedukacyjna. Teoretycznie to plus, zwłaszcza dla rodziców z dziećmi, powinno rozładować nadmierne kolejki do damskiej łazienki, gdy w męskiej pusto. W praktyce? Czasem działało, ale czasem miałam wrażenie, że to tylko taki „wytrych”, który pozwala obiektowi ograniczyć ilość WC. Co mam na myśli? To, że normalnie byłyby 2 wc damskie oraz 2 wc męskie, a w przypadku toalet koedukacyjnych stawiano po prostu 2 koedukacyjne. Wystarczy awaria jednej i już tak kolorowo nie jest. Choć przyznaję, że nie wszędzie tak było, może po prostu trafiliśmy w kilka takich miejsc.

Co mnie zaskoczyło w Sztokholmie – podsumowanie

I na dziś to by było tyle – trochę się tych zaskoczeń nazbierało, a na kolejną część zapraszam już wkrótce. Jeśli ktoś z czytelników niniejszego wpisu też miał okazję odwiedzić to piękne miasto, to bardzo poznam więcej „zaskoczeń”, bo jednak te parę dni to dość mało. Z drugiej strony – wystarczająco by się zakochać! Na dowód poniżej wrzucam parę amatorskich ujęć.

Artykuł Wycieczka do Sztokholmu – 10 rzeczy, którymi zaskoczyła mnie stolica Szwecji cz. 1 pochodzi z serwisu Head Divided.

„W GŁOWIE SIĘ POPRZEWRACAŁO” HANI.ES –  WIZUALNIE WOW

Nie da się ukryć, że książka jest wydana w taki sposób, że jeszcze nawet przed czytaniem wizualnie robi wrażenie. Mamy pomysłową okładkę, wizualne smaczki i sporo pozycji w bibliografii. Po krótkim przewertowaniu widać też grafiki Ilony Myszkowskiej, jest pięknie i kolorowo. Do tego chwytliwy tytuł „W głowie się poprzewracało”, który mocno zapada w pamięć. Nic tylko brać się za czytanie!

PIERWSZE WRAŻENIE

No i usiadłam, przeczytałam kilkanaście pierwszych stron i się poryczałam. Takich podejść za książki pierwszego dnia miałam chyba ze trzy i za każdym razem, czy to przy felietonach, czy przy ćwiczeniach, płakałam. Dlaczego? Raz, że Hania w swoich felietonach tak dobrze potrafiła oddać to, co czasem czuję. Dwa, że niektóre ćwiczenia uświadomiły mi, że mam trochę roboty. Ale zacznijmy od początku…

O CZYM JEST „W GŁOWIE SIĘ POPRZEWRACAŁO”?

Najprościej pisząc – o zdrowiu psychicznym i tym, jak o nie dbać. Każdy rozdział jest tutaj zbudowany z kilku części. Na początku jest felieton Hani w danej tematyce, później część bardziej naukowa, zazwyczaj oparta o bibliografię. Na końcu mamy krótkie podsumowanie w wersji kilku punktów do zapamiętania. Jednak tym, co najbardziej mi się spodobało są ćwiczenia. Do każdego rozdziału jest ich zazwyczaj kilka i możne je wypełniać w książce.

„W GŁOWIE SIĘ POPRZEWRACAŁO” – CO MI SIĘ SPODOBAŁO?

Czytając, ma się wrażenie, że Hania prowadzi czytelnika wręcz trzymając go za rękę. Wszystko tłumaczy krok po kroku, tak aby nie było żadnych wątpliwości. Rozprawia się z mitami nt. depresji, wyjaśnia czym są zniekształcenia poznawcze, opowiada o Wewnętrznym Dziecku i porusza wiele innych tematów. Co więcej, czyni to w ciekawy sposób, wplatając humorystyczny elementy. Przykładowo w jedynym felietonie pisze:

„Podejmowanie decyzji to koszmar. Każda albo kompletnie się nie liczy, nic nie zmieni – albo wręcz przeciwnie – wpłynie na całą moją przyszłość, na przyszłość świata. Co za presja! Przecież efekt motyla nas pochłonie, jak wtedy, gdy typ w Chinach zjadł zupę z nietoperza, a dwa miesiące później ja w Polsce muszę otwierać klamkę łokciem.”

CZYTAM Z ZAKREŚLACZEM W DŁONI

Po czytaniu mam mnóstwo zakładek i pozaznaczanych flamastrem treści, do których na 100% będę wracać. Zarówno do treści informacyjnych, jak i do ćwiczeń.  Zakreślałam też w felietonach słowa z którymi się identyfikuję lub takie, które mogą mi pomóc wyjaśnić innym, jak czasem się czuję . A skoro już kolejny raz wspominam o ćwiczeniach, to muszę zdradzić, że wiąże się z nimi jedyna rzecz, do której mogłabym przyczepić się w książce.

CO MI SIĘ NIE PODOBAŁO?

Wszystkie te ćwiczenia z książki są bardzo fajne, przydatne, pomocne. Problem w tym, że jak już skończysz czytać, to przeważnie odkładasz książkę na półkę i nie o wszystkim pamiętasz. Ot, przerobisz raz ćwiczenia, ale co dalej? Jak zrobić sobie taki zeszycik z ćwiczeniami, jeszcze do tego, żeby był taki wygodny? Bardzo brakowało mi tutaj takiego dodatkowego pdf jedynie z ćwiczeniami, które mogłabym sobie drukować do woli.

No i wszystko super, tylko jakiś miesiąc temu przyszedł mi mail od Altenberg właśnie z pdf z ćwiczeniami. No i jedyny argument poszedł w las!

DLACZEGO NIKT O TYM NIE UCZY W SZKOLE?

Podczas czytania nieraz denerwowałam się, że zupełnie nikt nas tego nie uczy, podobnie jak Hania napisała na okładce. A przecież to powinny być podstawowe informacje w szkole!

W jaki sposób radzić sobie z emocjami? Co powiedzieć innym w trudnych chwilach (spoiler – nie smuć się nie działa)? Czym jest zdrowe myślenie? Jak pracować z przekonaniami? Na czym polega komunikacja bez przemocy?

Halo, instrukcja obsługi potrzebna od zaraz! Tymczasem zamiast tego uczymy się dat, definicji i kto wygrał daną bitwę. Brawo my.

TO NIE JEST KSIĄŻKA DO CZYTANIA W AUTOBUSIE

Wolę też uprzedzić, że to nie jest książka do autobusu czy też coś lekkiego do poczytania w 10-minutowej przerwie na studiach. Owszem, jest lekko napisana, ale ładunek emocjonalny przy czytaniu (przynajmniej dla mnie) jest ogromny.

Zawsze po rozdziale potrzebowałam chwili dla siebie, żeby przetrawić wszystko i poukładać sobie ładnie w szufladkach w głowie.

PODSUMOWANIE – CZY WARTO PRZECZYTAĆ KSIAŻKĘ HANI.ES?

Bardzo cieszę się, że miałam okazję zapoznać się z „W głowie się poprzewracało”. Opinie innych pewnie będą zależne już od ich doświadczeń (domowych, edukacyjnych, społecznych). Jednak dla mnie był to strzał w dziesiątkę! Gorąco polecam i coś czuję, że będę książkę Hani kupować znajomym na prezent, bo zdecydowanie warto rozpowszechniać tę wiedzę, w dodatku przekazaną w tak przystępny sposób.

Artykuł „W głowie się poprzewracało” – czy warto przeczytać? Moja opinia o książce Hani.es pochodzi z serwisu Head Divided.

EGZAMINY ZDALNE – TO PEWNIE ŁATWIEJSZE?

Wydaje Ci się, że egzaminy zdalne są dużo łatwiejsze od tych stacjonarnych? Masz rację – wydaje Ci się! I okej, faktycznie jakaś ich część rzeczywiście może być prostsza do zaliczenia. Jednak absolutnie nie jest to reguła, jak się niektórym wydaje, bo „zdalnie, to mają dostęp do notatek, więc co to za egzamin”. Jak to? Ano tak, że nauczyciele i wykładowcy też swój rozum mają i stosują różnorodne formy zabezpieczenia na egzamin (co oczywiście absolutnie rozumiem).

ŚCIĄGANIE NA EGZAMINACH ZDALNYCH – ZAPOBIEGANIE

Słyszałam, że wiele osób prosi o włączenie kamerek czy też mikrofonów podczas egzaminów. Inni włączają na Testportalu, Teamsach, Moodle czy innych portalach automatyczne mieszanie pytań, aby każdy uczeń miał je w innej kolejności. Doszły do mnie głosy, że niektórzy proszą też o pokazanie na kamerce pokoju, korzystanie z lusterka, czy też wszelki ruch gałek ocznych w kierunku innym niż kamerka interpretują jako próbę ściągania.

JAK SPRAWIĆ, ABY STUDENCI NIE ŚCIĄGALI – WERSJA AKADEMICKA

Natomiast chyba najprostszym rozwiązaniem dla prowadzących i nauczycieli okazało się… wprowadzenie limitu czasu na odpowiedź. Często zaledwie kilkunastosekundowego. I o ile w przypadku prostych pytań na parę wyrazów i równie krótkich odpowiedzi, jest to do zrobienia, o tyle dla dłuższych, rozbudowanych poleceń i długich opcji abcd – już nie. Serio, przeczytanie wielu linijek tekstu, a później równie wielu długich odpowiedzi to nie jest coś, co przeciętny student jest w stanie zrobić w kilka sekund.

EGZAMINY ZDALNE – I PRZESTAJESZ SIĘ UCZYĆ?

Efekt? W pierwszej wersji po prostu przestajesz się uczyć. Bo przecież skoro i tak już dobrze wiesz, że na egzaminie będziesz miał zaledwie kilka sekund na pytanie i jesteś w pełni świadomy, że i tak nie zdążysz nawet go przeczytać, to… po co się uczyć? W końcu nawet jak wiesz i umiesz wszystko na 100%, to i tak nie pozaznaczasz odpowiedzi w tak krótkim czasie.  Wniosek? Nie zdasz – czy umiesz czy nie. Ewentualnie zdasz na słabą ocenę wykonując zaledwie połowę zadań. Średnio motywujące, prawda?

I TAK NIE MASZ SZANS

Natomiast w drugiej wersji, zwanej aktem desperacji, decydujesz się kombinować. Dobrze wiesz, że nie ma szans, żeby się wyrobić w uczciwy sposób. I choć początkowo absolutnie nie zamierzałeś ściągać, to po wprowadzeniu takich ostrych środków, wiesz, że bez „pomocy naukowych” nie zdasz. Ot, nawet nie zdążysz przeczytać pytań, już nie mówiąc o ewentualnych problemach technicznych z internetem.

Zatem prowadzący osiągają tutaj efekt ODWROTNY od zamierzonego. No coś ewidentnie poszło nie tak.

JAK ZROBIĆ EGZAMIN ZDALNY, ŻEBY STUDENCI NIE ŚCIĄGALI?

A wystarczyłoby ułożyć egzamin zdalny w taki sposób, żeby dało się sprawdzić, co student czy uczeń naprawdę wyniósł z zajęć:

• Postawić na niestandardowe pytania, zamiast typowych abcd.
• Nie pytać o daty i nazwiska dla samego sprawdzenia ich wykucia, lecz prosić o powiązanie z ciągiem przyczynowo –skutkowym.
• Zadbać o to, aby studenci, uczniowie musieli wykorzystać zdobytą wiedzę w praktyce.
• Sprawić, aby wymyśleli sposób na rozwiązanie jakiegoś problemu
• Poprosić o napisanie eseju na podany temat, np. z koniecznością odwołania się do kilku wątków z wykładu albo o opinię nt. danego wątku z zajęć.
• Organizować egzaminy zdalne ustnie, gdzie znów trzeba się odwołać nie tylko do wiedzy, lecz też wykorzystać ją w praktyce.
• Postawić na konieczność regularnego przygotowywania się do zajęć, wykazywania się aktywnością.
• W myśl zasady, że najlepiej uczy się, gdy samemu coś tłumaczymy innym – poprosić o wyjaśnienie w rozmowie albo na filmiku danego zagadnienia, z czego co wynika, itd. Ot, tak, żeby student musiał wcielić się na chwilę w wykładowcę.

EGZAMINY ZDALNE – PODSUMOWANIE

I już ściąganie nie byłoby takie proste, prawda? To raz, a dwa, że i studenci, uczniowie, więcej by z tego wynieśli. Zatem da się? Da się. Oczywiście dużo zależy też od danego przedmiotu oraz czasu, który trzeba na takie egzaminy poświęcić. Jednak nie uwierzę, ze to zawsze Ci źli studenci tylko by ściągali, bo nie chce im się uczyć. A co z tymi prowadzącymi, nauczycielami, którzy od lat dają te same egzaminy, na podstawie niezmienianej od 10 lat prezentacji? To wszystko głębszy problem systemu.

Artykuł Egzaminy zdalne – to pewnie łatwiejsze? No niekoniecznie pochodzi z serwisu Head Divided.

SŁABE OCENY, DOBRE OCENY – DLACZEGO TO I TAK NIE MA ZNACZENIA?

1. TESTY SPRAWDZAJĄ DOBRĄ PAMIĘĆ, NIEKONIECZNIE KOMPETENCJĘ

Po pierwsze w naszym systemie edukacji spora część testów, sprawdzianów, egzaminów, kartkówek itd. jest sprowadzona głównie do dobrej pamięci krótkotrwałej. Wiesz, liczy się to, czy pamiętasz daty, nazwiska, szczegóły, definicje itd. A nie da się ukryć, że takowych uczy się raczej na pamięć. I tutaj tak naprawdę wszystko zależy od predyspozycji danej osoby, priorytetów, ale i innych obowiązków. Jeden uczeń ma wręcz fotograficzną pamięć i nauczy się materiału w godzinę, a inny będzie ślęczał nad tym cały wieczór. Nie mówiąc już o tym, że ktoś może po prostu zajrzeć na taką stronę podręcznika na przerwie, która akurat pojawi się parę minut później jako kluczowe zadanie na teście.

2. NIKT NIE POKAZUJE JAK SIĘ UCZYĆ

Poza tym, czy zauważyłeś, że większość nauczycieli każe się uczyć, ale mało kto pokazuje jak to robić? Jak uczyć się efektywnie, wykorzystywać do nauki swoje możliwości i predyspozycje, jak przekuwać wiedzę na działanie? Może byłeś szczęściarzem i Ci to pokazano – nie wykluczam. Jednak u mnie (i większości znajomych) kończyło się na „nauczcie się tego i tego”. I tyle.

Zatem wszelkie sposoby na efektywną naukę poznawałam przeszukując internety, czytając książki (np. tę) oglądając filmy i po prostu eksperymentując z tym, co u mnie działa. Oczywiście te eksperymenty są nieuniknione, ale o ile łatwiej byłoby, jakby ktoś już w szkole pokazał kilka możliwości!

3. KWESTIA SPRYTU

Dobre lub słabe oceny też mogą być kwestią szeroko rozumianego sprytu. Przykładowo każdy nauczyciel ma jakiś swój sposób formułowania pytań i konstruowania testów. Jak już się go pozna, to też łatwiej ocenić na czym się najbardziej skupić, a co można olać, bo i tak prawdopodobnie tego nie będzie.

Poza tym, wiedząc jak zbudowane są testy, można zauważyć, że np. w abcd ktoś zazwyczaj podaje właściwą odpowiedź w opcji c. Albo, że pytania się sformułowane w sposób podchwytliwy i trzeba dwa razy przeczytać, czy przypadkiem nie ma tam jakiegoś zaprzeczenia. A może to test wielokrotnego wyboru, gdzie często zdarza się, że wszystkie odpowiedzi się poprawne?

Kończy się tak, że nawet jeżeli czegoś nie wiesz, to znając nauczyciela, możesz pokombinować i zdać.

4. KWESTIA ZNAJOMOŚCI

Może ktoś ma kolegę w klasie wyżej, który zdradził, że dany nauczyciel zawsze pyta o to i to? A może ktoś ma znajomych w równoległej klasie, która miała już sprawdzian z danego tematu? I już dana osoba mogła lepiej przygotować, poświęcając jednocześnie mniej czasu na naukę. I co ważne – przyswajając materiał wybiórczo. Jednak na papierze, na teście, wychodzi, że to ona umie lepiej. Dalej myślisz, że słabe oceny w liceum alb ogółem szkole to problem? To jedziemy dalej!

5. SZKOŁA SZKOLE NIERÓWNA

Szkoła szkole nierówna. W jednej matematykę prowadzi surowy nauczyciel z ogromnymi wymaganiami, gdzie cudem jest zdobyć ocenę powyżej trójki. W innej lekcje matematyki są miłe i przyjemne. Na testach pojawiają się same najłatwiejsze przykłady, punktacja jest na korzyść ucznia itd. I co? W pierwszej szkole uczeń ledwo wyciąga trójkę, a w innej jest piątkowym uczniem?

No niestety u nas tak to działa. Czasem wystarczy zmienić szkołę i już okazuje się, że mając słabe oceny w jednej placówce, w innej możesz wyjść np. na czwórki.

6. LICZY SIĘ SZCZĘŚCIE

Na koniec muszę dodać jeszcze, że słabe oceny to nie zawsze wynik braku wiedzy, lecz często – braku szczęścia. Wiesz, ktoś dostanie wersję A, Ty dostaniesz wersję B, która – jak wynika z moich doświadczeń – zazwyczaj (choć nie zawsze) jest trudniejsza. I już możesz dostać zupełnie inną ocenę, niż kolega z ławki. Ot, mimo, że np. uczyliście się razem i wiedzę macie tę samą, to po prostu jemu pytania „podeszły”, a Tobie nie. Bywa.

MAM SŁABE OCENY – I CO Z TEGO?

Po tym poście chcę, byś zapamiętał jedno – zarówno dobre jak i słabe oceny Cię nie definiują. One po prostu są, istnieją gdzieś tam w dzienniku. Jednak nie oznaczają, że nie osiągniesz sukcesu w życiu albo że jesteś beznadziejny i nie nadajesz się do nauki. Absolutnie nie!  I dokładnie tak samo z dobrymi ocenami – one też nie są gwarantem sukcesu, szczęścia itd*.Co więcej, w najbliższym czasie napiszę też o tym, co mogę zrobić z Tobą dobre oceny, sooo… stay tuned.

PS. A jeśli chodzi o studia, to tutaj i tak najważniejsza jest matura, a zdradzę tylko, że dobre oceny niekoniecznie oznaczają też dobrze zdany egzamin dojrzałości

Artykuł Słabe oceny, dobre oceny – to i tak nie ma znaczenia pochodzi z serwisu Head Divided.

PREZENT NA WALENTYNKI DLA NIEGO VS. PREZENT NA WALENTYNKI DLA NIEJ

Chciałabym jednak uprzedzić, że nie znajdziesz tutaj sztywnego podziału na prezenty dla niego i dla niej. Wiesz, takiego gdzie standardowo np. dla kobiet proponują romanse, bieliznę albo kosmetyki, a dla mężczyzn zupełnie coś innego. Zamiast tego stawiam na propozycje, które – w zależności od zainteresowań – możecie sprezentować sobie wzajemnie lub wykupić je razem. To zaczynamy!

PREZENTY NA WALENTYNKI – POMYSŁY

1. LOT PARALOTNIĄ DLA DWOJGA / INNE PRZEŻYCIA

Fajnie gdy dostaje się rzeczy na prezent. Jednak jeszcze fajniej jest, gdy tymi prezentami stają się wyjątkowe przeżycia. Można tutaj pokombinować zarówno tak, aby był to upominek tylko dla jednej osoby, jak i postawić na coś, co zrealizujecie wspólnie. Lot paralotnią dla dwojga, lot w tunelu aerodynamicznym, wyprawa off-road, jednodniowa – możliwości jest naprawdę wiele!

I jasne, że w obecnej, pandemicznej rzeczywistości pewnie nie zrealizujesz tego od razu, ale dam głowę, że bony są teraz ważne naprawdę długo. Zatem może dzięki temu będziesz mieć fajną przygodę w wakacje?

2. KOLOROWE SKARPETKI

Nie da się ukryć – luty swoją pogodą nie napawa optymizmem. Dlaczego więc nie wprawić się w dobry nastrój kolorowymi skarpetkami nie do pary?

I tak, ja doskonale wiem jak to brzmi. Pewnie wywracasz teraz do góry oczami, myśląc sobie „przecież nie mam 5 lat!” albo „kto to kupuje?”, jak ja parę lat temu, gdy zobaczyłam skarpetkowe stoisko w galerii. Przez długi czas byłam w skarpetkowym teamie #wszystkoczarne, a teraz, odkąd zobaczyłam książkowe skarpety – no przepadłam. Spodobały się one też takiemu jednemu, co siedzi obok na kanapie. Zatem wnioskuję, że jako prezent na walentynki dla niego też się sprawdzi. A jakie modele są najfajniejsze? Ja polecam te:

• skarpetki w książki – w sam raz dla mola książkowego
• bordowa skarpetki z jednorożcami
• dla wielbicieli kawy
• skarpetki dla podróżników
• coś dla wielbicieli gier

3. „ZWIĄZKOWY DZIENNIK”

Tym razem, dla odmiany od droższych przeżyć, proponuję prezent DIY, czyli „związkowy dziennik”. Na czym to ma polegać? Jak wiesz jestem zwolenniczką codziennego pisania w dzienniku 5-letnim. Jednak Ty potrzebujesz czegoś na już, prawda? Spokojnie, damy radę!

Proponuję zakup ładnego notesu (np. takiego czerwonego, żeby się kojarzył z Walentynkami) i wręczenie go sobie wzajemnie 14 lutego. Później wspólnie uzupełniacie go przez kolejne 7 / 14 / 30 dni (jak wolicie) miłymi rzeczami czy też listami. Jedna osoba będzie pisała w nim na początku, druga – od końca. Po założonym czasie (np. 30 dni), będziesz mógł zajrzeć do tego zajrzeć.

Protip: Notes możesz zrobić też sam. Takie własnoręczne prezenty na walentynki na pewno też zostaną na dłużej w pamięci.

A jeśli poza notesem, chcesz mieć na walentynki jeszcze jakiś prezent, to zawsze możesz postawić na pyszne ciacho z kawiarni. Gastro będzie Ci wdzięczne, a ciepło na serduszku i w brzuszku gwarantowane!

4. KSIĄŻKA – „EMOCJONALNE PUŁAPKI W ZWIĄZKACH”

Wchodząc z kimś w związek, spotykasz się też z wewnętrznymi przekonaniami, schematami jego, ale i części jego rodziny. Zatem dopóki się nie dotrzecie – bywa różnie. Dlatego też myślę, że książka „Emocjonalne pułapki w związkach” może pomóc rozwikłać parę schematów czy też pomóc dogadywać się lepiej. Sama się na nią czaję, ale przyznaję, że wpierw za punkt honoru postawiłam sobie przeczytanie zaległego stosiku wstydu.

Innym fajnym prezentem na Walentynki dla niego i dla niej wydają się też książki:

• Emocjonalne pułapki przeszłości (jest też na Legimi)
• Osiem randek. Jak ze sobą rozmawiać, żeby stworzyć szczęśliwy związek

5. MASKOTKA Z IKEI

Powyżej były już zarówno śmieszne, jak i poważne propozycje upominków na Walentynki. Prezent na tę okazję jednak nie musi być przecież zawsze jakiś niestandardowy i można też postawić na starego i sprawdzonego pluszaka. Jednak tutaj unikałabym wszelkich różowych miśków i innych takich (no chyba, że ktoś lubi). Dlatego proponuję maskotki z Ikei, bo jednak wydaje mi się, że łatwiej znaleźć coś fajnego. Widziałam na Insta, że Kasia / Zwierz Popkulkturalny dostała już na Walentynki swojego rekina i nie powiem – też mi się spodobał. Poza tym wizualnie kupuje mnie też:

• ten przekochany dino!
• sówka
• pluszowy dinozaur
• niedźwiedź – wygląda tak, jak ja się czuję, kiedy zjem za dużo miodku słodyczy

PREZENT NA WALENTYNKI – PODSUMOWANIE

Mam nadzieję, że nieco pomogłam i teraz już masz jakąś koncepcję upominku na Walentynki. Prezent to też zresztą nie wszystko – bo i tak według mnie najbardziej liczy się dobre słowo i pamięć. Oczywiście to wszystko o ile obchodzicie, bo wiem, że z tym też bywa różnie.

A Ty jaki masz prezent na Walentynki dla niego / dla niej? Napisz mi w komentarzu!

Wpis zawiera linki afiliacyjne – oznaczone na zielono.

Artykuł Prezenty na Walentynki – 5 propozycji dla niego i dla niej pochodzi z serwisu Head Divided.

DZIENNIK 5 LETNI – CO TO JEST I JAK Z NIEGO KORZYSTAĆ? 10 POMYSŁÓW

1. DZIENNIK 5 LETNI JAKO SKARBNICA SUKCESÓW

Czujesz się czasem do niczego? Masz wrażenie, że jesteś beznadziejny? High five – ja też! Zresztą chyba każdy ma czasem takie słabsze dni. I tutaj właśnie przydaje się dziennik 5 letni, który – regularnie wypełniany – zaraz podsunie Ci mnóstwo dowodów na to, że wcale nie jest tak źle. Wystarczy tylko codziennie zapisywać jakiś sukces. Pamiętaj przy tym, że sukces to nie tylko rzeczy wielkie. Czasem to po prostu wstanie z łóżka na czas czy znalezienie kilku powodów do wdzięczności, pomimo tego, że wszystko idzie nie tak. A skoro o wdzięczności mowa…

2. DZIENNIK 5 LETNI JAKO SPOSÓB NA PRAKTYKOWANIE WDZIĘCZNOŚCI

Zapisywanie rzeczy, za które można być wdzięcznym to prosty sposób na poczucie się lepiej. Zatem czy może być coś lepszego niż dziennik, w którym przez pięć lat codziennie zapisujesz nowe powody do wdzięczności? Po tym czasie będziesz mieć taką bazę, że gdy znów dopadną Cię smutki, to dzięki zapiskom zobaczysz, że to żyćko jednak nie jest takie złe.

3. DO OPISYWANIA ROZWIJAJĄCEJ SIĘ RELACJI Z PARTNEREM

Początki związku to piękna rzecz. Jednak wiadomo – z czasem wspomnienia blakną. Dlatego też warto nie dać im odejść, zapisując codziennie jakąś myśl o drugiej osobie, tym co wspólnie robiliście, co Wam się nawzajem podoba w sobie itd. Aż żałuję, że sama na to na wpadłam te parę lat temu!

4. DO WYROBIENIA NAWYKU CODZIENNEGO PISANIA

Poza tym dziennik 5 letni na pewno przyda się wszystkim osobom, które zastanawiają się nad tym, jak wyrobić nawyk codziennego pisania. Nie trzeba tutaj zapisywać jakichś wielkich przemyśleń  – wystarczy tu i teraz z danego dnia!

5. JAKO PAMIĄTKA Z PIERWSZYCH LAT DZIECKA

Wcześniej było już o zapisywaniu jak rozwija się relacja z partnerem, ale przecież można wykorzystać to także w przypadku dzieci. W końcu te szkraby w pierwszych latach życia rozwijają się tak szybko!

6. DO ZAPISYWANIA RZECZY, KTÓRE DZIŚ CIĘ ZASKOCZYŁY

Dzieci potrafią się wszystkim zachwycać, zaskakiwać małymi rzeczami i cieszyć się z nich jakby było to co najmniej wygranie miliona w totka. A dorośli? Cóż, pewnie sam już wiesz jak to z tym jest. Dlatego też, aby ćwiczyć tę umiejętność, możesz postarać się zapisywać w dzienniku 5 letnim rzeczy, które dziś Cię zaskoczyły, ucieszyły, zachwyciły itd.

Przykładowo ja dziś przypomniałam sobie, jaka to radość wskoczyć w wielką zaspę śniegu!

7. DO ZAPISYWANIA CZEGO SIĘ DZIŚ NAUCZYŁEŚ

„Czyli każdego dnia muszę się czegoś uczyć?” – zapytasz pewnie z przerażeniem. Cóż, to zależy jak definiujesz tutaj naukę. Bo w tym punkcie chodzi mi też o pewne refleksje czy też rzeczy zupełnie malutkie, np. jak to, aby na spacer w temperaturze -10 stopni, następnym razem wziąć termos z herbatką.

8. DO ĆWICZENIA ŁADNEGO PISMA

Też bazgrzesz jak kura pazurem? Na co dzień piszesz jak najszybciej, by nic Ci nie umknęło? Zawsze możesz spróbować postawić sobie wyzwanie ładnego pisma. Te parę linijek w dzienniku 5 letnim nie zajmie przecież tak dużo czasu, a może stanowić miłą odmianę od zwyczajowego bazgrania.

9. DO PISANIA KRÓTKICH LIŚCIKÓW DO SIEBIE Z PRZYSZŁOŚCI LUB PRZESZŁOŚCI

Masz takie rzeczy, które chciałbyś powiedzieć młodszej wersji siebie? Dam głowę, że tak! W przeciwną stronę – do siebie z przyszłości – pewnie też by się znalazło parę życzeń. Zatem czemu nie wykorzystać w tym celu dziennika 5 letniego? Przynajmniej wypełniając go po rok po roku będziesz widzieć, czy np. dalej popełniasz ten sam błąd albo czy zmierzasz w życiu w to miejsce, do którego chcesz dotrzeć.

10. DO MIERZENIA REALIZACJI CELÓW

A skoro mowa o miejscu, gdzie chciałbyś się znaleźć za parę lat, to dlaczego by nie notować w dzienniku jak Ci idzie realizacja celów? W ferworze dnia codziennego łatwo się zatracić i zapomnieć o tym, co dla Ciebie naprawdę ważne. Zatem w  ten sposób będziesz miał namacalną motywację w postaci dziennika, aby codziennie zastanowić się, czy robisz coś, co Cię zbliża do tego celu.

DZIENNIK 5 LETNI – JAK Z NIEGO KORZYSTAĆ? PODSUMOWANIE

Jak widać na powyższych przykładach, prowadzenie dziennika 5 letniego zdecydowanie nie musi być nudne. Można zastosować go na mnóstwo sposobów – nawet w tej chwili przychodzi mi jeszcze do głowy, że przydałby się też do zapisywania cytatów np. o życiu. Zatem domyślam się, że te przytoczone wyżej stanowią pewnie zaledwie jakąś małą ich część, bo co człowiek to inny pomysł. A jak Ty wykorzystałbyś dziennik 5 letni?

Artykuł Dziennik 5-letni – jak z niego korzystać? 10 pomysłów! pochodzi z serwisu Head Divided.

„DROGA PANI BIRD” A. J. PIERCE – O CZYM OPOWIADA KSIĄŻKA?

Emmy marzy o pracy dziennikarki, a najlepiej – korespondentki wojennej. Na razie jednak musi zadowolić się posadą młodszej maszynistki. I to w podupadającym magazynie kobiecym z redaktorką z piekła rodem – Panią Bird, do której czytelniczki piszą listy. Dodatkowo Pani Bird jest też niechętna, by odpowiadać na niewygodne pytania i tematy, którymi może stać się niemal wszystko – od miłości, przez życiowe rozterki po tęsknotę za ukochanym wysłanym na front. Tymczasem zadaniem Emmy, zamiast porywających wyzwań, okazuje się jedynie… czytanie listów i selekcjonowanie, które z nich dotyczą „bezpiecznych” tematów i mogą być dostarczone na biurko redaktorki. To już nie brzmi jak praca marzeń, prawda? A tak pięknie się zapowiadało!

CO ŁĄCZY WOJNĘ Z ROKIEM 2020?

Zaskoczyło mnie tutaj pewne prawdopodobieństwo między Londynem z 1941, a rokiem 2020. W „Droga Pani Bird”, główna bohaterka, Emmy, na co dzień mierzy się z bombardowaniami. Po godzinach spędzonych w redakcji, pracuje jako ochotniczka w straży pożarnej. Zajmuje się tam odbieraniem telefonów od ludzi poszkodowanych wskutek nalotów i przekierowywaniem ekip ratunkowych.

Tym, co mnie tutaj uderzyło było to, jak spokojnie Emmy podchodzi do bombardowań. Przyzwyczaiła się. Traktuje to na zasadzie „okej, boję się”, ale skoro muszę wyjść z domu to i tak idę.

Strasznie dziwaczne? Niekoniecznie.

Przecież to całkiem podobne do tego, co masz teraz. Wiadomo – nie jest teraz tak strasznie jak na wojnie, ale jednak obecna sytuacja mocno zmieniła życie.

I Ty też się przyzwyczaiłeś.

MARZEC 2020 VS GRUDZIEŃ 2020

Początkowo pewnie, tak jak ja, strasznie się przejmowałeś. W kraju było parę zakażeń, ale już wtedy wiedziałeś, że to poważna sprawa. Mobilizowałeś się, żeby zachować izolację społeczną. Nie wychodziłeś bez powodu z domu. Korzystałeś milion razy z żelu dezynfekującego. Trzymałeś się zasad #ZastańWDomu.

I tak się to jakoś toczyło.

Jednak czas mija, a pandemia – nie. Martwisz się o bliskich, ale musisz jakoś funkcjonować. Boisz się, że to coś dopadnie Cię albo Twoją rodzinę. Masz wrażenie, że nie jesteś w stanie utrzymywać umysłu w stanie ciągłego poczucia zagrożenia, bo przecież wirus może być wszędzie. Przyzwyczajasz się do noszenia maseczki, ciągłej dezynfekcji i nowej rzeczywistości.

Przyszły Święta i już wiesz, że ludzie – w granicach określonych przez rząd – spędzali normalne święta z rodziną. Na fejsie czy relacjach insta też widzisz kilka zdjęć z Sylwestra, który zdecydowanie przekraczał dopuszczalną liczbę osób. Myślisz – widać oni też się przyzwyczaili.

„DROGA PANI BIRD” – CZY WARTO?

Nie spodziewałam się, że „Droga Pani Bird” nasunie na myśl takie refleksje. Jednocześnie cieszę się, że wszystko to napisano całkiem lekkim stylem, wplatając w kwestie młodziutkiej Emmy parę ważnych kwestii.

Autorka umiejętnie wykorzystała też motyw listów pisanych przez czytelniczki do redakcji. I choć mogłoby się wydawać, że teraz są już inne czasy, to jednak część problemów młodych dziewczyn nadal jest uniwersalna.

No i zakończenie urzeka!

„DROGA PANI BIRD” A. J. PIERCE – PODSUMOWANIE

Przyjaźń, wzajemne wspieranie się przez młode kobiety i mnóstwo ciepła – to właśnie znajdziesz w książce „Droga Pani Bird”. Recenzja ta nie byłaby pełna bez dodania, że jest to fajnie napisana, wzruszająca powieść ze szczyptą humoru. W sam raz na wolny wieczór!

Wpis zawiera link afiliacyjny – oznaczony na zielono.

Artykuł Co łączy wojnę z rokiem 2020 czyli „Droga Pani Bird” – Recenzja pochodzi z serwisu Head Divided.

CZEGO NAUCZYŁAM SIĘ W 2020 ROKU? – ZAWODOWO

1. PODSTAWY SEO

O SEO czytałam sporo już od dawna, chcąc dowiedzieć się, jak te „magiczne” algorytmy działają. Zatem czytałam blogi i przetrząsałam internety w poszukiwaniu wiedzy. Potem eksperymentowałam z wdrażaniem zmian tutaj, jednak działałam mocno na wyczucie. Dlatego też, gdy nadarzyła się okazja, to chętnie skorzystałam ze szkolenia SEO z pracy i nie ukrywam – to był bardzo dobry pomysł. Raz, że uporządkowałam (szczątkową, wcześniejszą) wiedzę, a dwa, że dowiedziałam się mnóstwa nowych rzeczy.

2. PODSTAWY GOOGLE ANALYTICS

Na tym blogu Google Analytics mam zainstalowany od kilku lat, ale wiem, że nie wykorzystuję w pełni jego potencjału. Tak więc bardzo cieszę się, że miałam szansę usystematyzować wiedzę na szkoleniu i nauczyć się więcej o tym, jak to wszystko działa. A plan na 2021 to ćwiczyć, ćwiczyć i jeszcze raz ćwiczyć. No i ogarnąć Data Studio!

3. GOOGLE ADS

Choć Google Ads nie jest programem, którym zaczęłam się zajmować w 2020, to jednak dopiero w tym roku poczułam się w nim trochę pewniej. Nic dziwnego – pracę zaczęłam w lipcu 2019. Zatem wychodzi, że teraz, pod koniec 2020, mam już w Google Ads i Edytorze Google Ads 1,5 roku doświadczenia. Do tego zdałam certyfikat Google Ads z sieci reklamowej. Niby drobnostka, ale jednak trochę człowieka cieszy, że „coś” tam wie.

W przyszłym roku muszę odnowić jeszcze certyfikat z sieci wyszukiwania (certyfikaty w Skillshopie wygasają po roku i trzeba je zdawać ponownie).

CZEGO NAUCZYŁAM SIĘ W 2020 ROKU – NA WŁASNĄ RĘKĘ / W DOMU

1. KURS Z PODSTAW PROJEKTOWANIA GRAFICZNEGO

Wzięłam udział w kursie z podstaw projektowania graficznego od Jacka Kłosińskiego. To tam bardzo spodobało mi się robienie infografik . I choć nie chwaliłam się tym tutaj, to jednak trochę ich wykonałam, próbując podsumować przeczytane książki czy też rzeczy do nauki na studia.

Przykładowo, po przeczytaniu książki „Statystycznie rzecz biorąc” Janiny Bąk spisałam sobie 3 najważniejsze myśli w takiej formie:

Lubię też krótką notatką z książki Michała Szatiło „Projekt Przyszłość”, gdzie wspomogła mnie genialna grafika z Vecteezy:

2. NAUKA RYSOWANIA Z CREATIVE LICENSE

Inną pandemiczną rozrywką była nauka rysowania, bazując na książce „Creative Licence”. Autor przedstawia tam całkiem inne podejście do tworzenia. Najważniejsze było tutaj dla mnie podkreślenie, żeby nie patrzeć na to, czy obrazek jest ładny, bo nie w tym leży jego główna wartość. Tymczasem nie ukrywam, że poczucie, że moje rysunki są brzydkie, skutecznie zniechęcało mnie do nauki. Tutaj właśnie wchodzi Danny Gregory i jego „There are no bad drawing” . I już jakoś bardziej chce się pracować nad swoim podejściem. Nawet raz chłopaka udało się zachęcić do wspólnego rysowania – obrazek z tytułowego zdjęcie rysowaliśmy razem

3. JAK POSTAWIĆ STRONĘ NA SERWIERZE LOKALNYM – PRZY POMOCY XAMPP

Wcześniej myślałam, że stronę internetową na WordPressie można uruchomić jedynie, gdy ma się wykupiony hosting i domenę. Dopiero w tym roku dowiedziałam się, że da się też postawić stronę na serwerze lokalnym. Oczywiście, wtedy jest dostępna tylko dla mnie i nikt inny jej nie widzi. Jest to bardzo przydatne do przetestowania nowego szablonu, działania wtyczki, czy zrobienia projektu nowej, „roboczej” strony internetowej. Fajna sprawa!

CZEGO NAUCZYŁAM SIĘ W 2020 ROKU – NA WARSZTATACH

1. JAK USZYĆ NOTES?

Początek roku 2020 obfitował w wiele fajnych wydarzeń w pobliskiej galerii handlowej. Jak tylko widziałam jakieś fajne warsztaty – w mig się zapisywałam i już miałam plan na weekend. Dzięki temu nauczyłam się jak samodzielnie uszyć notes. Wszystko to dzięki niesamowitym dziewczynom z Hekla Studio. I choć okładka trochę mi nie wyszła, to i tak bardzo miło spędziłam czas, ucząc się czegoś nowego. Przy okazji było to też dla mnie ogromne wyjście ze swojej strefy komfortu.

2. „DRUKOWANIE ROŚLINAMI”

Innymi ciekawymi warsztatami było „Drukowanie roślinami” z Litograf Studio. Dzięki nim miałam okazję wykonać przepiękne odbitki roślin. Teraz tylko czekają na kupno antyramy i zawieszenie na ścianie. No i wiem już, które kwiaty wychodzą najpiękniej!

3. WARSZTATY Z ROBIENIA BIŻUTERII Z SAFFA

Chętnie wzięłam tez udział w warsztatach z robienia biżuterii. To na nich przygotowałam medalik z hasłem „Bądź dla siebie dobra”, który miał być motto, ale… w tym roku średnio to wyszło. Za to z „to tu” jestem zadowolona!

CZEGO NAUCZYŁAM SIĘ W 2020 ROKU – PODSUMOWANIE

Na Nowy Rok życzyłabym sobie (między innymi oczywiście, bo zdrowie, pokonanie wirusa itd. też jest ważne), czasu, przestrzeni i otwartości oraz odwagi.

Czasu, by mieć kiedy ćwiczyć te umiejętności (magisterka zupełne zabrała czas na rysowanie i chcę do tego wrócić). Tak samo z innymi rzeczami – bo bez ćwiczeń wiem, że to będą tylko piękne wspomnienia z „umiałam kiedyś”.

Przestrzeni – tej w głowie – aby móc odłożyć wszystkie zmartwienia i smutki na bok, umieć odciąć się od nich i prawdziwie odpoczywać.

Odwagi i otwartości  na doświadczenia  – by dalej poznawać nowe rzeczy i nie zamykać się w tym co bezpieczne i już znane, żeby dalej się rozwijać.

I tego Wam też w tym Nowym Roku życzę.

Wpis zawiera link afiliacyjny – oznaczony na zielono.

Artykuł Czego nauczyłam się w 2020 roku? pochodzi z serwisu Head Divided.

EDUKACJA ZDALNA – CO POSZŁO NIE TAK?

1. ZAŁOŻENIE, ŻE TRZEBA PRZEŁOŻYĆ RZECZYWISTY CZAS ZAJĘĆ 1:1 Z WIRTUALNYM

Normalne zajęcia trwały 1,5h? W takim razie te wirtualne też muszą tyle trwać. A Ty siedź przed tym komputerem, prawie bez ruchu, biegając jedynie w przerwie do kuchni i do wc. Co z tego, że jak jeszcze pracujesz zdalnie, to w ekran patrzysz po kilkanaście godzin dziennie, żaden problem! Oczywiście żarty, żartami, ale ja oczywiście rozumiem, że materiał zrealizować trzeba. Problem w tym, że to co sprawdzało się stacjonarnie, w wersji wirtualnej zawodzi, bo nasze skupienie już nie jest takie samo. Czy w takim razie nie dałoby się części zrealizować np. jako pdf, który można sobie wydrukować, przeczytać i potem nad nim podyskutować? Albo skrócić transmisję o te parę minut, skoro i tak odpada czas na sprawdzanie obecności, włączanie rzutnika i czynności porządkowe? Warunki zaliczenia z pierwszych zajęć również da się przedstawić mailem z FAQ, który studenci przeczytają w minutę, zamiast oglądania 45 minutowej transmisji.

2. TRYB SYNCHRONICZNY

Można powiedzieć, że edukacja zdalna w poprzednim semestrze była taką wolną amerykanką. Jedni prowadzący korzystali z Teamsa, inni z Zooma, ktoś jeszcze z Moodle. Część osób uczyła na grupie na fb albo wysyłała prywatne nagrania na yt lub po prostu – dzieliła się prezentacjami. Każde z tych rozwiązań miało swoje wady i zalety, ale najważniejsze jest to, że był wybór. Tymczasem teraz, z tego co się orientuję, na wielu uczelniach przyszło zalecenie korzystania  Teamsa w czasie synchronicznym i wszystko poszło się… kochać.

Przykładowo, edukacja zdalna przez wykłady na youtube, pozwalała na ich odsłuchanie w dowolnym czasie. Ewentualne pytania dało się zadać na grupie na fb. Albo w przypadku ćwiczeń plastycznych, gdzie najważniejsze było wykonanie pracy daną techniką, w dniu zajęć otrzymywaliśmy prezentację w pdf z instrukcją. Mogliśmy ja przygotować kiedy chcemy – byle w terminie. Da się? Da się.

3. BRAK WARUNKÓW LOKALOWYCH VS. EDUKACJA ZDALNA

„No dobrze, ale to przecież studia stacjonarne, to powinniście być przygotowani na uczestnictwo w zajęciach w określonych w planie godzinach!” – powiedziałby ktoś. Tylko, że tutaj czym innym jest jednak przyjście na uczelnię, a czym innym udział w synchronicznych zajęciach zdalnych. Wszystko dlatego, że… w domu przecież nie jesteśmy sami!

Przykładowo, co jeśli partner pracuje zdalnie i akurat ma pilny telefon od szefa? Tymczasem Ty się właśnie wypowiadasz na ćwiczeniach i wszyscy słyszą przy okazji służbową rozmowę, która może przecież zawierać poufne informacje partnerów biznesowych? Albo co jeśli uczestniczysz w zdalnym wykładzie / ćwiczeniach na Teams, ale nic z nich nie wiesz, bo przez większość czasu słyszałeś tylko wiertarkę u sąsiadów? Może dzielisz pokój z innym studentem, który w tym samym czasie ma inne zajęcia? Wtedy, jak zaczniecie mówić w tym samym czasie, to nikt Was przecież nie zrozumie! No i w przypadku uczniów i studentów mieszkających w domu rodzinnym  – co jeśli rodzice po prostu nie rozumieją,  że edukacja zdalna to też nauka i przykładowo zaczynają w czasie zajęć odkurzać? Albo co gorsza – kłócić się? No właśnie.

4. EDUKACJA ZDALNA VS. SPRZĘT

Warto też wspomnieć o pewnych ograniczeniach sprzętu. Bo o ile jakiś komputer zazwyczaj jest dla studentów dostępny, o tyle zazwyczaj nie jest on najnowszej generacji. I pół biedy jak ma się laptopa – z kamerką i mikrofonem. Jednak co zrobić, gdy trafia się stacjonarka? Poza tym już abstrahując od tego typu problemów, to wystarczy, że komputer jest po prostu starszy. Wówczas może nie uciągnąć jednocześnie włączonych kilku programów, okien w przeglądarce, prezentacji, grafiki itp.

Przykład? Proszę bardzo, mojej znajomej już któryś raz wyłączył się komputer podczas ćwiczeń, gdy włączała mikrofon na Teams, żeby odpowiedzieć na pytanie prowadzącego. I pisz tutaj migiem do koleżanki, żeby dała znać prowadzącemu co się stało!

5. EGZAMINY VS. EDUKACJA ZDALNA

Zwykłe uczestnictwo w zajęciach to jedno, a zdawanie później na platformie edukacji zdalnej egzaminów, to drugie. I jasne, że jakaś weryfikacja wiedzy musi być – nie zaprzeczam. Jednak da się to zrobić w taki sposób, żeby o zaliczeniu naprawdę przesądzały posiadane informacje i umiejętności, a nie to, czy ktoś ma dobry sprzęt. Wiesz, taki, który się nie zawiesi na egzaminie czy też pobierze plik i wyśle go na tyle szybko, żeby zmieścić się w wymaganym czasie.

Serio, do dziś pamiętam to uczucie paniki i trzęsące się ręce, kiedy na egzaminie wysiadł mi prąd. Wyobraź to sobie – pobierasz plik, masz 20 minut na jego uzupełnienie. Zapisujesz, chcesz wysyłać na platformę edukacji zdalnej i nagle Cię wyrzuca na poniższy widok:

Do końca zostało zaledwie parę minut! Szybko chwytasz telefon, włączasz udostępnianie internetu z telefonu. Czekasz, aż komputer się połączy, odświeżasz stronę i… jest! Błyskawicznie ładujesz i zatwierdzasz. Oddajesz egzamin 20 sekund przed terminem.

Szczęście w nieszczęściu, że akurat był to test w pobieranym pliku. A jeśli egzamin byłby na platformie, padłby prąd i by Cię wywaliło? Wrzesień, bo sprzęt nawalił?

6. STUDENT TEŻ SIĘ MARTWI

Mam wrażenie, że skupiając się przede wszystkim na realizacji materiału zapominamy, że student i uczeń to człowiek jak każdy inny. Też może martwić się o swoich bliskich albo zachorować. Też może stracić pracę – on albo jego rodzina. Sporo studentów pracowało przecież w gastro, na siłowniach, w sieciówkach, które teraz mocno oberwały. I oczywiście wiadomo – materiał na studiach zrealizować trzeba. Jednak może da się to zrobić w sposób wyrozumiały? Na pewno przydają się tutaj  długie terminy na realizację zadań czy też ustalenie formy zaliczenie na taką, żeby choć odpadł stres w związku z tym, że internet albo prąd padnie?

EDUKACJA ZDALNA – PODSUMOWANIE

Jak chyba wszystko, edukacja zdalna ma swoje wady i zalety. Siedzimy godzinami przed komputerem, ale za to możemy w tej chwili studiować gdzie tylko chcemy, niezależnie od miejsca zamieszkania. Zyskujemy dodatkowy czas, nie musząc dojeżdżać na uczelnię, lecz innego możemy poznać jedynie wirtualnie. Osobiście chętnie wróciłabym na normalne, zwyczajne ćwiczenia na uczelnię, aczkolwiek wykłady wolałabym zostawić w formie zdalnej. Cóż, ciekawe jak się to rozwiąże, gdy ta cała sytuacja się już skończy.

Zdjęcie tytułowe: Photo by Nathan Dumlao from StockSnap

Artykuł Edukacja zdalna – co poszło nie tak? pochodzi z serwisu Head Divided.