Już jakiś czas temu wpadła mi w ręce książka Andre Stern’a „I nigdy nie chodziłem do szkoły.” I oprócz tego, że sama idea niechodzenia do szkoły mnie zaciekawiła, to do myślenia dały mi jeszcze inne słowa, przytoczone przez neurobiologa Geralada Huntera, mianowicie:
„Każdy mały przepływ zachwytu prowadzi w pewnym sensie do powstania w mózgu swoistego autodopingu. W ten sposób produkowane są substancje wykorzystywane do wszystkich procesów rozwoju i przebudowy sieci neuronowych. Jest to nad wyraz proste: mózg rozwija się w zależności od tego, co i w jaki sposób stymuluje jego zachwyt.”
I właśnie o tym zachwycie chciałabym dziś pogadać. Bo z tego, co pisze naukowiec, wychodzi, że głównym motorem napędowym uczenia i rozwoju jest właśnie zachwyt. Tak, ten zachwyt, którego w naszym życiu często jest tak mało.
GDZIE ZGUBILIŚMY ZACHWYT?
Jako maluch, zachwycasz się kilkadziesiąt razy dziennie. Fascynuje cię dosłownie wszystko – od szminki mamy i krawata taty, przez zjawisko burzy i deszczu i błota, do malowania farbami. Nawet zwykłe wiadro i istnienie papieru toaletowego jest czymś „wow”. A potem idziesz do szkoły, dorastasz i sam nie wiesz kiedy to poczucie zachwytu mija. Przyzwyczajasz się do wszystkiego i zapominasz, że kiedyś wystarczyło dziesięć minut na huśtawce, by wprawić cię w zachwyt. Teraz to już nie działa, im więcej doświadczasz, tym większe masz wymagania i po pewnym czasie, tego uczucia doświadczasz już tylko od święta. Bo zastanów się – kiedy ostatni raz byłeś czymś prawdziwe zafascynowany, zachwycony?
KIEDY PRZESTAŁAM ZACHWYCAĆ SIĘ ŻYCIEM? CZERWONA LAMPKA
Mnie czerwona lampka zapaliła się w Hiszpanii, kiedy spacerowałam po Barcelonie. Wiedziałam, że jest to miasto, które chce odwiedzić mnóstwo osób, które jest naprawdę piękne i jestem niesamowitą szczęściarą, że mogę tam być. A jednocześnie były takie chwile, kiedy miałam ochotę powiedzieć za Gombrowiczem: „Jak to mnie zachwyca, kiedy mnie nie zachwyca?”. Uświadomiłam sobie wtedy, że sporo straciłam z tego dziecięcego zachwytu i fascynacji nawet małymi rzeczami tak bardzo, że potem nie umiałam docenić też większych. Do zachwytu to już musiało być coś naprawdę dużego, wręcz idealnego. Tylko problem z tym, ze tych idealnych rzeczy jest bardzo mało, co oznacza też mało zachwytu dla mnie. No i poza tym, gdy się nie zachwycam to i słabiej zapamiętuję otaczającą mnie rzeczywistość. A przecież nie chcę za parę lat obudzić się ze świadomością, że Hiszpanię pamiętam tylko ze zdjęć, a cała reszta rozpłynęła się jak sen o poranku!
MISJA NA NAJBLIŻSZE MIESIĄCE
Dlatego właśnie moją misją na kilka najbliższych miesięcy będzie właśnie zachwycanie się tymi prostymi rzeczami, bycie bardziej świadomym tu i teraz wraz z nauką cieszenia się z tego, co przynosi mi los. W końcu chcę korzystać z tego „swoistego autodopingu” i przez to rozwijać się coraz bardziej i bardziej!
KIEDY PRZESTALIŚMY ZACHWYCAĆ SIĘ ŻYCIEM? PODSUMOWANIE
A Ty? Nadal zachwycasz się jak dziecko, czy już idziesz częściej w stronę gombrowiczowskiego „jak to mnie zachwyca, kiedy mnie nie zachwyca?”. Tymczasem, lecę się zastanawiać, gdzie zgubiłam ten codzienny zachwyt. I niestety, ale mam przeczucie, że nie znajdę go w lodówce, jak słuchawek ostatnio.


To prawda.. ostatnio zlapalam sie na tym samym. Od nastolatki marzylam o wakacjach na Bali, tak sie stalo ze w tym roku wkoncu spelnilam to marzenie.. ale wiesz co? Nie bylo zachwytu. Tego o ktorym tak marzylam. Czulam wdziecznosc ze moge tam byc, lecz ten zachwyt ktory przez tyle lat sobie wyobrazalam poprostu gdzies sie zagubil. I gdy tak o tym myslalam juz po wakacjach, bylo mi tak jakos zle z tym. Zle z faktem ze nie bylam tak maksymalnie zachwycona, raczej traktowalam to jako normalna sprawe. Mysle ze wlasnie tego zachwytu nam brakuje; ze z zachwytem bedzie nam sie zyclo pozytywniej 🙂
Doskonale Cię rozumiem! Widzę, że przeżyłaś na Bali, to co ja w Hiszpanii. Mam nadzieję, że z czasem nam obu uda się odnaleźć ten zachwyt, bo faktycznie z nim się jakoś łatwiej żyło 😉
Serio zachwyt to autodoping? Woooow! Właśnie ja się często zachwycam. Wszystkim dosłownie. Teraz to już wszystko jasne 🙂
Polecam Ci go znaleźć. Nawet w lodówce 😀 Bo jest super
(tak, nawet teraz się zachwyciłam 😛 )
Tak, dokładnie tak! W takim razie zazdroszczę Ci częstego działania na tym „autodopingu” – ja go dopiero na nowo szukam 🙂 Ostatnio zachwycałam się zwłaszcza pięknymi kasztanami w parku, więc jakiś mały kroczek w przód już jest 😀
Choć może faktycznie powinnam zacząć od lodówki, bo kocham jedzenie? Nie patrzyłam na to z tej strony 😀
Niestety, to prawda. Wielu ludzi nie zdaje sobie sprawy, że większość rzeczy, które ma to dar. I nie mówię tutaj o rzeczach materialnych, ale przede wszystkim o możliwości chodzenia, mówienia, patrzenia, słyszenia. Myślą, że tak musi być, a przecież wcale nie musi. Ja jestem wdzięczna Bogu za wszystko, co mam, bo wiem, że to Jego dar 🙂
Pozdrawiam i jeśli masz ochotę to zapraszam do mnie (www.moja-kraina-tworczosci.blogspot.com), a jeśli nie to i tak będę tu zaglądać, bo fajnie mi się Ciebie czyta już zresztą od jakiegoś czasu 🙂
Dokładnie tak 🙂
Dziękuję za zaproszenie, w wolnej chwili zajrzę koniecznie 🙂